Weekend special: De Chinezen halen de maan leeg

  • Home
  • Weekend special: De Chinezen halen de maan leeg

china-maanJarenlang was de maan vooral een interessant onderzoeksobject voor de mens. We gingen er in persoon naar toe, stuurden er orbiters, landers en rovers heen om te zien waaruit deze grote bol aan hemel nu eigenlijk uit bestond. Uitvoerig werden gesteenten onderzocht en er werd geconstateerd dat het er natter is dan we eerst dachten.

Uit de onderzoeken kwam ook tevoorschijn dat de maan verschillende interessante grondstoffen bevatte, waaronder brandstoffen. Brandstoffen die op aarde zeldzaam aan het worden zijn. Dat zette de mens aan het denken en met name de Chinezen. Die bedachten terecht dat de maan weleens een goudmijn zou kunnen zijn.

Op de maan zijn verscheidene grondstoffen te vinden. De meest interessante grondstof op de maan blijkt nu helium-3. De wetenschap is ervan overtuigd dat dit isotoop ons op een veilige en minder vervuilende manier aan veel nucleaire energie kan helpen. Dit isotoop is namelijk niet radioactief en produceert ook nog eens geen gevaarlijke afvalproducten. Veertig ton helium-3 is al genoeg om de hele Verenigde Staten een jaar lang van elektriciteit te voorzien. Geen wonder dat helium-3 door velen gezien wordt als hét belangrijkste alternatief voor de langzaam maar zeker oprakende fossiele brandstoffen op de aarde.

China heeft er nooit een geheim van gemaakt wel interesse te hebben in die helium-3 op de maan. En hebben ze dus een sonde naar de maan gestuurd, met aan boord een rover die onder meer het maanoppervlak en wat zich daaronder bevindt, gaat bestuderen. En daar blijft het niet bij want de Chinezen hebben vergevorderde plannen om binnen vijftien jaar een permanente maanbasis te bouwen. Al die ambities bij elkaar, leiden tot een voorspelling die we de laatste dagen veel horen: China gaat uiteindelijk grondstoffen van de maan halen.

Wanneer we puur naar het delven van helium-3 kijken, lijkt het allemaal nog niet zo’n vaart te lopen. De wetenschap mag dan wel hard werken aan een reactor, enig resultaat is er vooralsnog niet. De reactoren die tot op heden gebouwd zijn, leveren bij lange na nog niet de energie op die erin gestopt wordt. Niet echt oninteressant. Maar ook wanneer we naar andere grondstoffen kijken, lijkt delven nog een eind weg. De technologie mag er in sommige gevallen dan al zijn: de kosten zijn hoog. Vaak vele malen hoger dan de opbrengsten.

En daarmee lijkt het exploiteren van de maan nog verre toekomstmuziek. Het enige wat op korte termijn haalbaar lijkt, is een lokale basis exploiteren. Daarbij wordt dan water en zonlicht benut voor de instandhouding van de permanente basis.

Blijft de vraag of dat allemaal wel mag wat de Chinezen van plan zijn. De Amerikanen hebben bij de eerste bemande landing op de maan een vlag geplant, maar deze had slechts een symbolische betekenis. Toen de maanlander vertrok richting aarde heeft deze gegarandeerd de vlag omver geblazen. Bovendien zijn er afspraken gemaakt op de aarde over het bezit van hemellichamen.

De maan is van niemand of van iedereen. Dit is als volgt vastgelegd:

Extraterrestrial real estate is either land on other planets or natural satellites or parts of space that is sold either through organizations or by individuals. Ownership of extraterrestrial real estate is not recognised by any authority, and its legal status is disputed. Nevertheless, some private individuals and organisations have claimed ownership of celestial bodies, such as the Moon, and are actively involved in “selling” parts of them through certificates of ownership termed “lunar deeds”, “Martian deeds” or similar. These “deeds” are viewed by many as having novelty value only.

Er is echter een multimiljonair die de knuppel in het hoenderhok van het ruimterecht heeft gegooid. Hij zegt dat een deel van de maan van hem is. Richard Garriott, schatrijk geworden met het ontwerpen van videospelletjes, maar de laatste jaren is hij vooral beroemd vanwege zijn ruimte-avonturen. Zo reisde hij in 2008 voor een bedrag van 35 miljoen dollar als ruimtetoerist naar het ISS. Deze man zegt nu dat een stuk van de maan van hem is.

Garriott is namelijk de enige officiële eigenaar van de Lunokhod II. Dat was een onbemand wagentje dat de voormalige Sovjet Unie in 1973 naar de maan stuurde. Garriott kocht de Lunakhod begin jaren negentig voor 68.000 dollar uit de failliete boedel van de Sovjet Unie.

Richard verklaart aan de pers: ‘Ik denk dat ik de enige legale en private claim kan maken op grondgebied op de maan. Op zijn minst de grond rond mijn karretje, wellicht langs de route die het heeft afgelegd’. De journalisten noteerden en citeerden, maar juristen doen zijn claim af als ‘ongeldig’ en ‘absurd’.

Garriott is niet de eerste die zegt eigenaar van (een deel van) de maan te zijn. Al sinds 1890 zijn er mensen die claims doen op de grootste satelliet van de aarde. De meest serieuze poging was in 1936, toen een Amerikaanse zakenman bij de notaris een eigendomsakte liet opstellen voor de hele maan. Hij verkocht daarna via advertenties stukjes maan aan het Amerikaanse publiek, die overigens gretig aftrek vonden.

Er zijn ook verschillende landen die beweren recht hebben op de maan. In 1967 susten de Verenigde Naties alle ruzies door de maan en de rest van het heelal tot ‘een gebied voor de hele mensheid’ te verklaren. Dat leidde weer tot een echt maanverdrag, maar dat is slechts door een paar landen getekend.

De maan is dus vooralsnog van niemand of van iedereen maar of iedereen daar zo over blijft denken is natuurlijk maar de vraag want, met als voorbeeld de Chinezen, iemand die miljarden investeert om grondstoffen te gaan delven op een hemellichaam, zal zich dat niet zomaar af gaan laten pakken. De strijd over het eigendomsbezit zal pas echt goed losbarsten als blijkt dat sommige hemellichamen vol zitten met voor de mens bruikbare brandstoffen. Zo ging dat al in het Wilde Westen ten tijde van de goudkoorts.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *