Ibiza gastblog: Atlantis

  • Home
  • Ibiza gastblog: Atlantis

ibiza-gastblog-atlantisSAN RAFEL – Ibizavandaag geeft gastbloggers de ruimte op onze website om hun verhaal te doen. Ook jij kunt meedoen. Vandaag bijt Claudia Janssen het spits af met een blog over Atlantis.

Aangezien ik en mijn twee dochters (17 en 15) sinds een aantal jaren verliefd zijn op Ibiza, is de vakantiebestemming nooit een punt van discussie bij ons thuis. Mijn oudste dochter heeft dat verliefd wat letterlijk genomen en heeft sinds een jaar een relatie met een hele lieve eilandbewoner. Dus nog meer reden om een paar keer per jaar af te reizen naar Paradise. Afgelopen zomer ging er nog een nichtje mee die geen zin had om met haar ouders, in een veel te kleine caravan, haar zoveelste vakantie aan het Gardameer door te brengen.
Mijn jongste dochter had via een vriendinnetje gehoord van Atlantis. Dat wilde ze toch heel graag een keertje met eigen ogen zien. Mijn oudste dochter, de diva van het gezelschap, zag dit totaal niet zitten. In de weken voorafgaand aan de vakantie heb op internet zitten zoeken hoe ik dit “geheimzinnige” Atlantis kon vinden. Veel informatie was er niet dus met hetgeen ik kon vinden heb ik een routebeschrijving gemaakt en in mijn “Ibiza leuke dingen schriftje” genoteerd.
En zo gingen we begin augustus op zoek naar Atlantis. Mijn jongste dochter en nichtje waren dolenthousiast de oudste was dat veel minder. Wellicht dat ze daarom bij het ontbijt, in de stad, haar slippertjes aan had waar we toch echt afgesproken hadden om de sneakers aan te trekken voor deze tocht. Dus terug naar het appartement voor de sneakers en toen toch eindelijk klaar voor dit avontuur, dachten we.

Met mijn zelf geknutselde routebeschrijving vonden we uiteindelijk de grindweg die leidt naar een prachtig uitzicht op Es Vedra. Daar aangekomen bleek dat we niet alleen waren. Op de parkeerplaats hadden een drietal echte hippies hun kamp opgeslagen met een oude bestelbus en een piratenvlag. Dit “piratenkamp” met dito bewoners boezemde de meiden toch wat angst in. Ik heb hun verzekerd dat deze mensen volkomen ongevaarlijk waren aangezien ik nog nooit in de krant gelezen had dat mensen iets is aangedaan door hippies. Na het schieten van wat foto’s werden we aangesproken door een van de hippies met de vraag of we op zoek waren naar Atlantis. We hadden het dus gevonden. Mijn jongste was door het dolle heen en ik was even de coolste moeder. “Zo goed van je mam”, je hebt het gevonden. De hippie vroeg nog of ik genoeg water bij me had en vertrouwde me toe dat deze onderneming “not dangerous” was.

Eenmaal boven aan de klif vroeg een van de andere hippies of ik wat water voor hem had zodat hij zijn genot-pilletje kon wegslikken. Ik gaf hem een half flesje water om vervolgens te beginnen aan de afdaling. Dat bleek allemaal nog niet mee te vallen, geen pad, losse stenen, bloedje heet en een onhandige zware strandtas mee. Toen we halverwege waren vroeg ik de meiden of het niet beter was om terug naar boven te gaan. Jongste en nichtje wilden door, we waren nu zover gekomen. De oudste zei dat ze het sowieso geen goed plan vond, maar we gingen door. Toen we eindelijk beneden kwamen met veel schrammen en schaafplekken was ik zo bevangen door de hitte, ik wist niet hoe snel ik de zee in moest komen. Mijn jongste vond dat het toch niet het “wauw effect” had wat ze ervan verwacht had. Nichtje vond het echter het allermooiste wat ze ooit gezien had. De oudste trapte meteen in een zee-egel wat leidde tot een klein drama. Ik zelf zag dat onze watervoorraad tot een minimum was geslonken en de hongerklok begon ook toe te slaan.
Enfin, op het heetst van de dag begonnen we aan de tocht terug naar boven. Honger, dorst en hitte hadden bij mij inmiddels hun tol geëist. Ik zal iedereen de verdere details besparen maar er waren momenten dat ik dacht dat dit mijn einde zou zijn op die klif op mijn geliefde Ibiza. Na een klim van meer dan twee uur ben ik uiteindelijk boven gekomen met hulp van de drie meiden. Totaal uitgeput boven aangekomen kwam de hippie, die ik mijn water had gegeven voor zijn pilletje, meteen op me afgelopen met water en hij zei: “you helped me, I help you”. Moraal van dit verhaal: wie goed doet, goed ontmoet! Of ga niet op het heetst van de dag, redelijk onvoorbereid, op zoek naar Atlantis.
Ik ga voor het eerste.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *