Column: Jeroen Essers “Till we meet again”

  • Home
  • Column: Jeroen Essers “Till we meet again”

autopistaJeroen Essers is een schrijver en columnist die binnenkort naar Ibiza emigreert. Jeroen deelt zijn belevenissen in de aanloop naar zijn emigratie met de lezers van ibizavandaag in een wekelijkse column. Vandaag alweer de derde, getiteld “Till we meet again”

 

jeroen-essers-columnist-ibizavandaagTill we meet again!

Terwijl de meeste Nederlanders druk op zoek zijn naar de mooiste kerstboom en ze alle dozen met kerstversiering aan het uitpakken zijn, ben ik aan het inpakken. Hoe verder ik ben met inpakken, hoe makkelijker ik spullen weg kan doen. Heerlijk! Dingen die ik in eerste instantie met alle geweld mee wilde, blijven inmiddels bijna allemaal achter. Dus terwijl Nederland bijna verplicht sfeervol wordt…want het is tenslotte kerst, is het in mijn huis voor het eerst dit jaar minder sfeervol. Erg? Nee hoor, ik ben met de kerst toch alleen.

Ahhh…zielig…hoor ik jullie al bijna denken. Niet nodig. Laatste jaren heb ik meestal heerlijk gekookt voor mijn vrienden en vele mooie momenten met ze doorgebracht. Dit jaar heb ik mij beschikbaar gesteld om alle feestdagen te werken. Want iedere euro die ik hier verdien, geeft iets meer rust in Ibiza, op het moment dat ik nog geen baan zou hebben. Maar over mijn vrienden gesproken; het afscheid nemen is begonnen! Mijn agenda begint vol te raken. En het gevoel, dat ik deze mensen misschien nooit meer zie, begint door te dringen. Terwijl ik verder ga met inpakken,  ben ik aan het zingen:

Een keer trek je de conclusie,

vriendschap is een illusie.

Vriendschap is een droom,

een pakketje schroot  met een dun laagje chroom.

Een nummer van Het Goede Doel. Ineens begin ik keihard te lachen. Het dringt tot mij door wat een ongelofelijk depressief nummer ik aan het zingen ben. Wat een verbitterdheid komt er uit mijn mond! Zo denk ik niet over vriendschap! Natuurlijk besef ik dat ik een aantal mensen zelden of misschien zelfs nooit meer ga zien. Dat ik mijn kleine nichtje niet zie opgroeien. Ik zie haar zelfs niet eens 1 jaar worden! En dat ik niet meer met één van mijn beste vrienden even een biertje kan halen in de kroeg. Ja, dat ga ik missen. Maar zo gaat dat met mensen, vriendschappen en ontmoetingen.

Ik vergelijk de mensen die in mijn leven komen en gaan altijd met een snelweg waar ik op rijd. Gezamenlijk rijden we met zijn allen dezelfde kant op. Soms voegt er in een keer een auto in. Een nieuwe ontmoeting. Een nieuwe kennismaking. Een nieuwe vriendschap. Soms slaat een auto af en gaat verder op een andere weg. Het einde van een vriendschap. Zo gaat het al mijn hele leven. Mensen komen en mensen gaan. En zo hoort  het ook. Niets duurt voor eeuwig! Af en toe kom je gehavend en gekwetst uit een vriendschap. Een andere keer groei je gewoon uit elkaar. En soms verwatert de vriendschap. Hoe hard je ook probeert hem in stand te houden. Ik heb het allemaal voorbij zien komen. Maar altijd bleef ik op snelweg rijden tezamen met de andere auto’s, die mijn vrienden, familie en kennissen symboliseren. Nu is het anders. Van alle auto’s die dezelfde kant oprijden, ben ik straks degene afslaat en per vliegtuig verder reist. Geen van mijn vrienden of familie doet straks hetzelfde. Voor het eerst in mijn leven, sta ik straks helemaal alleen aan het begin van een nieuwe snelweg. Dan ben ik degene die ineens invoegt op de snelweg die Ibiza heet. Gelukkig rijd ik helemaal daar niet alleen. Ik zal er weer nieuwe mensen leren kennen. De Nederlanders op Ibiza.  Sommige van onze ontmoetingen zullen uitgroeien tot nieuwe  vriendschappen. Andere ontmoetingen duren maar kort. Toch zal ik ieder moment koesteren en er van genieten alsof het mijn laatste avond op aarde is. En voor de mensen die ik achterlaat, zeg ik hetzelfde wat ik ook tegen mijn patiënten zeg als ik na een aantal dagen zorg hun huis verlaat: “Till we meet again!”

Posted in Al het nieuws Column

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *