Column Jeroen Essers: Netwerken #16

  • Home
  • Column Jeroen Essers: Netwerken #16

netwerkenZaterdagmorgen. Voor Nederlanders in Nederland: denk je een warme lentezon in. Je loopt met je laptop naar buiten en neemt plaats in de tuin of op je balkon. Een lekkere bak koffie er bij en vervolgens doe je wat je iedere zaterdagochtend doet, de column van onze vaste columnist Jeroen Essers lezen. Voor de Nederlanders op Ibiza: die hoeven het voorgaande niet in te beelden. Jeroen is het al weer gelukt om voor de 16e keer een column te schrijven. De titel van deze week: netwerken.

jeroen-essers-columnistNetwerken.

Eigenlijk heb ik hier nog heel lang met een Hollandse geest rond gelopen. Ik was namelijk gewend dat zodra de zon in Nederland scheen, ik als de donder al hetgeen waarmee ik bezig was, liet voor wat het was en naar buiten ging om te wandelen. Eigenlijk heb ik afgelopen acht weken niet anders gedaan. Iedere keer dat de zon scheen ging ik er op uit om van het mooie weer te genieten. Toen ik gisteren vanuit mijn Spaanse les naar huis liep, viel bij mij ineens het kwartje. Ik hoefde niet mijn tas thuis in de hoek te gooien om er meteen weer op uit te trekken. Want ik woon op Ibiza! Morgen is er weer zon!

Over er op uit trekken gesproken. Van de vele mensen die ik heb ontmoet en die al lange tijd op Ibiza wonen, hoorde ik hetzelfde. Het is belangrijk dat je er in het begin veel op uit trekt en niet altijd thuis blijft zitten. Hiermee bedoelden ze niet, dat ik in mijn eentje een lange wandeling in de bergen of langs het strand moest gaan maken. Hiermee bedoelden ze, onder de mensen komen, socializen, oftewel netwerken.

Ik weet dat ze hierin een goed punt hebben en neem hun advies ook echt ter harte. Maar voor de rasechte einzelgänger die ik ben, is dat nog niet zo makkelijk. Daarnaast moet ik eerlijk bekennen, dat ik bij het woord “netwerken” al gelijk jeuk en huiduitslag krijg op plekken die ik liever niet nader beschrijf. Ja, ik weet dat dit iets van mij is. Ergens in mijn gedachten heb ik netwerken tot iets vies verheven.

Als ik aan netwerken denk, denk ik bijvoorbeeld aan de vertegenwoordigers die mij weer een medisch apparaat wilden aansmeren, toen ik leiding gaf aan een verpleegafdeling. Als ik aan netwerken denk, denk ik aan mensen die aardig doen, zonder het echt te zijn. Ik krijg daar kriebels van. Mensen die aardig doen, omdat ze iets van je gedaan willen hebben. Brrrr….
Door iets teveel van dit soort mensen in mijn leven te hebben gezien, krijg ik tegenwoordig al kriebels als ik aan woorden als netwerken en lobbyen denk. En juist nu adviseren veel mensen mij dat ik moet gaan netwerken. Van mezelf weet ik dat ik hier niet zo goed in ben. Ik kan nu eenmaal niet gemaakt aardig doen. Dat zit niet in mijn karakter. Ik kan niet aardig doen, alleen maar omdat ik iets van je nodig heb. Ik ben daar niet zo goed in. Ik weet heus wel dat ik hier een heel zwart wit beeld van netwerken en lobbyen schets. Gandhi en Neslon Mandela hebben met netwerken en lobbyen iets ontzettend goeds neergezet.

De aversie tegen netwerken is dus een vreemde gedachtekronkel van mezelf. Misschien wel gecreëerd om vooral niet sociaal te hoeven doen. Om vooral de einzelgänger te kunnen blijven die ik ben. Omdat ik mij op deze manier nu eenmaal prettig voel. Misschien is dit dus een mooie gelegenheid om te leren hoe te netwerken. Maar eigenwijs als ik ben, besluit ik alle adviezen te negeren. Hoewel ik weet dat de mensen gelijk hebben. Netwerken is belangrijk. Helemaal als je opnieuw begint. Netwerken levert je contacten op. Maar ja, ik ben nu eenmaal wie ik ben. Er is al genoeg veranderd in mijn leven de afgelopen maanden. En mijn besluit staat vast. Ik blijf gewoon mezelf. Ik ga uit als ik er zin in heb en heb ik geen zin, dan blijf ik lekker in mijn eentje thuis.

De acht weken dat ik hier ben zijn voorbij gevlogen en in die weken heb ik veel leuke mensen ontmoet! Heb ik veel tips gekregen van mensen die hier al jaren wonen. Tips die mij verder hebben geholpen. Waardoor ik nog meer nieuwe mensen heb ontmoet. Die mij vervolgens weer ergens op attendeerden. Kortom, ongemerkt heb ik een netwerk gebouwd. Die mijn leven hier aangenamer en makkelijker maakt. Hiervoor heb ik niet aardig hoeven doen tegen mensen waar ik kriebels van krijg. Hiervoor heb ik mezelf niet hoeven verloochenen. Gewoon door mezelf te blijven, heb ik een netwerk opgebouwd. Zonder dat ik ook maar iets van iemand verwachtte. Ik besef dat ik ongemerkt heb geleerd om mijn vreemde gedachtekronkel weer recht te trekken. Mijn beeld van netwerken is niet meer zwart wit.

Terwijl de zon buiten fel schijnt, zit ik heerlijk als een kluizenaar in mijn huisje. Zonder de behoefte om er op uit te trekken. Zonder de behoefte om te netwerken. En aan de mensen die in de toekomst naar Ibiza gaan verhuizen kan ik alleen maar zeggen: “Ga veel netwerken! Maar blijf ten allen tijde jezelf!”

www.jeroenessers.com                                www.homenursingibiza.com

 

Posted in Al het nieuws Column

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *