Column Jeroen Essers: Hollandse haast (2) #18

  • Home
  • Column Jeroen Essers: Hollandse haast (2) #18

haast-2Goedemorgen allemaal. Zijn jullie klaar voor de nieuwe column van Jeroen Essers?

Deze week gaat Jeroen verder in het vervolg op zijn column van vorige week, waar hij tegen een gegeven aanloopt wat Hollanders in de genen zit: haast.
En dat is nu net iets wat ze op Ibiza niet hebben…

Deze week zijn tweede deel, veel plezier

jeroen-essers-columnistHollandse haast 2

Terwijl ik op de fiets zit, begin ik te lachen. Zo heb nog nooit een sollicitatie gehad. Zelfs als ik een gesprek had als ad interim manager, zat er toch echt wel een dag tussen het telefoontje en de ontmoeting. Maar goed, misschien hoort dit wel bij de Spaanse cultuur.

Ik fiets door de straten. Zoef langs auto’s en ga ook nog eens tegen het verkeer in rijden. Alles om op tijd te zijn. Want te laat komen op een sollicitatiegesprek is iets wat ik niet graag doe. Ik heb het namelijk 1 keer meegemaakt. Te laat komen op een sollicitatie gesprek. En geloof me, erg ontspannen ben je dan niet als je eindelijk aankomt. En mezelf goed presenteren kon ik op dat moment op mijn buik schrijven. Moet ook eerlijk bekennen dat ik de baan toen niet gekregen heb.

Als ik aankom bij het hotel, kijk ik op mijn horloge. Trots ben ik als ik zie dat ik er binnen 10 minuten ben. Sterker nog, ik heb zelfs nog 2 minuten over. Zoals afgesproken bel ik de man op en zeg dat ik voor het hotel sta. “Hij komt eraan” zegt ie door de telefoon. De minuten verstrijken. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik al vijf minuten sta te wachten. Het zweet begint langzaam over mijn rug naar beneden te glijden. Ik sta in de volle zon. Het liefst doe ik mijn colbertje uit. Maar dat is niet handig. Ik kom hier namelijk om een visitekaartje af te geven. Het visitekaartje in de vorm van mezelf. Want voor een receptionist is het belangrijk om ten alle tijden representatief te zijn.
Tien minuten gaan voorbij. Ik wacht nog steeds en mijn ogen zoeken naar een plekje in de schaduw. Helaas is dit in de nabijheid van het hotel niet te vinden. Kleine zweetdruppeltjes sieren mijn voorhoofd en als er een auto de bocht om komt rijden, veeg ik deze snel met mijn vlakke hand weg. Maar de auto rijdt door. Het is niet mijn afspraak. Ik begin te grinniken als ik besef dat ik de tien minuten misschien wel iets te letterlijk heb genomen. Ineens staat de man voor me. We hebben een kort gesprek en blijkbaar maak ik een goede indruk, want ik mag terugkomen voor een tweede gesprek. Ook het tweede gesprek na het weekend gaat vlot. Het enige nadeel is dat het een baan voor 4 maanden betreft. Ik realiseer me dat voor mij niet genoeg is om een heel jaar van te leven. Ik moet verder zoeken. Ondanks dat ik pas in april hoor of ik het word of niet, ga ik weer op pad.

De volgende ochtend loop ik naar Playa ‘d Bossa. Gewapend met een tiental Spaanse CV ’s ben ik van plan om ieder hotel wat open is binnen te lopen. Maar als snel blijkt dat ik dat ik nog te vroeg ben. Dat ik weer last heb van Hollandse haast. Bijna alle hotels zijn nog dicht! Bijna alle….want ineens zie ik bij een luxe hotel met spa een dame achter de receptie. Ik heb niets te verliezen en loop naar binnen. In mijn beste Spaans stel ik me voor en vraag vervolgens of ik verder mag spreken in het Engels. Gelukkig geen probleem.
“Of ik geen probleem heb om ’s nachts achter een receptie te werken?”
“Bij voorkeur ’s nachts,” zeg ik welgemeend tegen de dame.
Ze bekijkt mijn CV, kijkt op haar horloge en vraagt of ik over een uur terug kan komen. Uiteraard kan dat! Ik slenter nog een uur door de buurt en ga vervolgens terug naar het hotel. Na mijn gebrekkige Spaanse introductie, waarin ik mij verontschuldig voor mijn slechte Spaans en vertel dat ik nog maar 8 weken les heb. De manager kijkt me aan en zegt in het Engels dat ik me over mijn Spaans geen zorgen hoef te maken.
“Nederlanders zijn goed met talen,“ zegt ze en wijst naar mijn CV.
Ik ontspan. Na een leuk gesprek nemen we afscheid. Ook hier zal ik rustig moeten afwachten. Geen bepaalde datum dat ik bericht krijg. Want de CV’s komen nu pas binnen.

Ik wandel terug naar huis en realiseer dat Hollandse haast in Nederland thuishoort. Hier kan IK nog wel snel zijn, maar dat zegt nog niet dat de Spanjaarden dat ook zijn. Thuis doe ik mijn schoenen en sokken uit, mijn slippers aan en loop naar het strand voor het Spaanse ritme, mijn Spaanse siësta.

www.homenursingibiza.com                                   www.jeroenessers.com

Posted in Al het nieuws Column

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *