Column Jeroen Essers: Het zoete leven #15

  • Home
  • Column Jeroen Essers: Het zoete leven #15

la-dolce-vitaSnel snel snel, de column van Jeroen Essers lezen! Vandaag kijken we namelijk met leedvermaak naar ons vaderland waar ze regen, sneeuw, hagel, ijzel en vorst voorspellen.

Wij op Ibiza hebben wel wat anders te doen want vandaag stijgt de temperatuur al weer richting de 20 graden.
En dan hebben we op Ibiza wel wat anders te doen dan columns te lezen op onze computer.

Jeroen lijkt er ook van te genieten als we de titel van zijn column lezen: Het zoete leven.
Veel plezier, ook straks in de zon…

jeroen-essers-columnist

Het Zoete leven

 

 

Het is vrijdagmiddag half vier. Ik wandel rustig richting het strand. Mijn donkere spijkerbroek heeft plaatsgemaakt voor een knalpaarse zomerse drollenvanger. Mijn zwarte bloes voor een helblauw T-shirt.  En de zware schoenen en sokken zijn vervangen door slippers. Vele houten kralen kettingen en armbanden sieren mijn lijf. Eindelijk kan ik de kleren aan die ik het liefste draag. Het is 8 maart en ik heb de zomer in mijn bol. Het kan ook, want de zon staat hoog aan de strakblauwe hemel en de temperatuur gaat richting de 20 graden. Ik bereik het strand. Trap mijn slippers uit en voel het warme zand onder mijn voeten. Ik heb een hekel aan schoenen. Mijn hele leven al gehad. Het liefst loop ik de hele dag op blote voeten. Maar zelfs op Ibiza is het daarvoor niet altijd warm genoeg. Ik open mijn tas en haal er een grote handdoek uit die ik op een strategisch uitgezocht plekje neerleg. Zodat ik nagenoeg uit de wind zit. Ontdoe mij van mijn kleren en ga ik mijn blauwe zwembroek op mijn handdoek zitten. Ik graaf mijn voeten diep in het zand. De zon brandt op mijn huid. Ik tuur over het water van de zee. De toppen van de golven lichten witgoud op door de stralen van de zon. In de verte zie ik een man heldhaftig in de zee duiken. Ondanks dat ik erg positief van aard ben, lijkt zelfs mij dit iets te enthousiast.

 

Ik heb mijn laptop meegenomen om mijn column te schrijven. Maar laat hem nog even in de tas zitten. Eerst genieten van dit moment. Ik volg de man die met zijn metaaldetector geld onder het zand weg wil toveren. Als hij binnen 5 minuten al een aantal keer beet heeft gehad, kijkt hij mij ineens  trots en blij als een kind aan. Hij houdt een muntstuk in de lucht  en zegt; ”dos euros.” Ik steek mijn duim in de lucht, roep perfecto en geniet. Terwijl ik nog een hap van mijn appel neem, besef ik dat dit moment is wat ze La Dolce Vita noemen, oftewel; het zoete leven.

 

Een paar minuten later is het zover. Ik haal de laptop uit mijn tas en staar naar de zee om het onderwerp van mijn column  kiezen. Eigenlijk is er niet veel gebeurd afgelopen week. Ik heb de griep gehad en baalde voor het eerst dat er geen drinkbaar water uit de kraan kwam. Toen ik met koorts en het zweet op mijn rug 2 grote flessen water naar huis droeg. En ik eigenlijk de energie niet had om die tien liter na boven te sjouwen. Niet echt een zinnig onderwerp voor een column, gaat er door mij heen. En tuur verder over de zee op zoek naar een ander onderwerp. Ik kan het hebben over een voor mij belangrijke verjaardag waar ik niet bij zal zijn. Omdat ik op Ibiza woon. Mijn kleine nichtje wordt volgende week 1 jaar. En ineens komt voor het eerst het gevoel van mensen uit Nederland missen in mij op zetten. Maar heb eerlijk gezegd geen zin om daar een hele column aan te weiden. Niet nu! Terwijl de eerste mensen op het strand aanstalten maken om te vertrekken, zoek ik verder naar het onderwerp van deze  week. En terwijl 2 kleine kinderen druk bezig zijn om met hun schepje zand naar de zee te dragen, dringt het tot mij door dat ‘het belang van netwerken’ een goed onderwerp is. Maar besluit dit onderwerp te bewaren voor een volgende keer.

 

Ineens weet ik het. Dit moment is voor nu het beste onderwerp van deze week.  Het zoete leven!  Want precies dit moment is één van de belangrijkste redenen waarom ik naar Ibiza ben verhuisd. De warmte van de zon. Het fijne zand van het strand dat vol ligt met schelpen. Een briesje dat langs mijn huid strijkt en de palmen zachtjes heen en weer laat bewegen. Een man die ligt te slapen op het strand. Kinderen die het water wat het strand op komt rollen proberen te ontwijken en daarbij  geheid natte voeten halen. Het leven zoals het leven moet zijn! En alle andere dingen die mij bezighouden, zijn nu even niet belangrijk. Ik zie de mooie momenten die het leven mij geeft. Geniet er volop van! En terwijl de zon langzaam achter een hoog flatgebouw verdwijnt, sluit ik mijn computer terwijl mijn column klaar is, kleed me weer aan en loop op weg naar mijn huis nog even langs Cafe De Hoeck. Om het zoete leven daar nog even voort te zetten.

www.jeroenessers.com                                www.homenursingibiza.com

Posted in Al het nieuws Column

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *