Column Jeroen Essers: Gewoontes en tradities #10

  • Home
  • Column Jeroen Essers: Gewoontes en tradities #10

hond-op-marktGoedemorgen allemaal. Vergeet de regen maar even, dat is slechts een bui tegen het stof.
Het is weer column tijd. Zaterdagmorgen betekent dat het tijd is de wekelijkse column van Jeroen Essers te lezen op Ibizavandaag.

Jeroen is sinds vorige maand op het eiland aangekomen, voorgoed. Eerst deelde hij met ons de aanloop naar zijn emigratie toe, inmiddels is dat geschiedenis en deelt hij de eerste ervaringen als buitenlander op het eiland. Wekelijks, een gewoonte… en laat dat nu de titel zijn van de column van deze week: Gewoontes en tradities.

 

 

 

 

 

jeroen-essers-columnist-ibizavandaagGewoontes en tradities.

Een nieuw land. Nieuwe gewoontes en tradities. In hoeverre moet ik mij als buitenlander aanpassen? Dien ik alle gewoontes en tradities van mijn nieuwe land Spanje over te nemen? Ook al ben ik het er niet mee eens?

Het is zaterdagavond en ik sta voor mijn klerenkast. Op bed ligt de uitnodiging voor een nieuw te openen restaurant. Vertwijfeld kijk naar mijn kleren. Mezelf afvragend wat ik aan moet trekken. In Nederland had ik meteen geweten of ik chique, casual of black tie moest. Hier niet! Ik besef dat ik niet weet wat in Ibiza de gewoontes hieromtrent zijn. En het is te laat om de persoon die mij de uitnodiging gegeven heeft te bellen. Hij is namelijk al druk aan het werk. Ik neem de gok en maak een mengeling van alles. Een gitzwarte spijkerbroek, een zwarte blouse een blauw fluwelen colbert en sjaal die ik zo knoop dat het ook een creatieve stropdas kan zijn. Ik stop de uitnodiging in mijn binnenzak en loop met lege handen naar het restaurant. Inderdaad met lege handen. Omdat ik wederom niet op tijd heb gevraagd wat gebruikelijk is. Neem je een plant of bloemstuk mee? Een fles wijn? Of kennen de Spanjaarden andere gebruiken en nemen ze bijvoorbeeld een fles Hierbas of een ham mee? Wederom tast ik in het duister en ga ervan uit dat ze me het voor de eerste keer wel vergeven dat ik niets meebreng. Tegelijkertijd besluit ik dat ik achteraf een mooie plant zal laten bezorgen als bedankje voor de uitnodiging. Eenmaal bij het restaurant is het stampvol . Zeer weinig bekenden en om mij heen hoor de verschillende talen door ruimte klinken. Vlug kijk ik in het rond en haal opgelucht adem. Ik sla geen complete flater dat ik niets heb meegebracht! Integendeel! Welgeteld zie ik 2 mensen met een plantenbakje. Beiden mensen herken ik en zijn net als ik import. En wat mijn kleding betreft, ik was even vergeten dat ik op Ibiza ben, dat hier alles door elkaar loopt en je ok bent, zoals je bent.

De volgende dag ga ik naar St. Gertrudis voor de zegening van de dieren. Een oude traditie op Ibiza. Misschien wel net zo oud als het kleine witte kerkje op het dorpsplein, die er al sinds 1797 staat. Als niet katholiek is het voor mij de eerste keer dat ik zoiets meemaak. Het is druk en letterlijk een beestenboel. Ik zie paarden, honden, katten, vogels en schildpadden en cavia’s voorbij komen. Na even gewacht te hebben komt er een kleine stoet mensen de kerk uit. Boven de mensenmassa zweeft een beeltenis van Sint Antonius, de beschermheilige van de dieren. Gedragen door 4 personen. De pastoor neemt zijn plek in en houdt de sprengkwast, die wel erg veel weg heeft van een wc borstel, in aanslag. Als eerste komen de paarden, gevolgd door alle andere dieren. De pastoor doopt zijn sprengkwast in wijwater en zegent vol enthousiasme alle dieren die voorbij komen. Op één of andere manier raakt het mij. Ik kan er niet meteen de vinger op leggen, maar het doet me wat.

Tot ik een dag later een 2 kleine hondjes in een klein hokje bedekt met kranten en poep en pies in de etalage van een dierenwinkel zie. Meteen wil ik ze beiden meenemen. Ze verlossen uit dat stomme vieze kleine hokje. Ik wil toch weer een hond…waarom dan niet meteen deze twee? Maar hoe erg ik het ook vind, ik doe het niet. Want als ik deze hondjes koop, steun ik een systeem waar ik absoluut niet achter sta. De eigenaar van de winkel zal namelijk gelijk weer nieuwe honden kopen en ze weer in het hokje plaatsen, voor weet ik hoe lang! Blijkbaar mag dit in Spanje nog. Een gewoonte die mij als dierenliefhebber tegen de borst stuit. Met pijn in mijn hart loop ik door. Plotseling besef ik waarom de zegening mij de dag ervoor zo raakte. Op Ibiza is namelijk veel dierenleed. In Spanje heeft een dier over het algemeen een andere betekenis dan in Nederland. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar het stierenvechten. Daarnaast komt het regelmatig voor dat dieren en met name honden, als ze hun taak hebben volbracht, worden verwaarloosd of gedumpt. Maar tijdens de dienst de dag ervoor zag ik mensen die genoeg van hun dier hielden en de moeite namen om hun dier te laten zegenen. Het was de band tussen mens en dier wat mij die dag ervoor zo raakte.

Ik hoef niet alle Spaanse gewoontes en tradities over te nemen. Wel vind ik het mooi dat ik, doordat ik andere gewoontes en tradities tegenkom, naar mijn eigen gewoontes ga kijken. Waarom doe ik de dingen die ik doe? Zijn ze belangrijk voor mij, of doe ik de dingen omdat het nu eenmaal een gewoonte is geworden en denk ik er niet bij na? Voor mij een onverwacht effect van emigreren. Maar een mooi effect. Dat wel!

www.jeroenessers.com |  www.homenursingibiza.com

 

Posted in Al het nieuws Column

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *