Column Jeroen Essers: De zee! #8

  • Home
  • Column Jeroen Essers: De zee! #8

de-zeeIemand die verhuist naar Ibiza vanuit Nederland, dat is interessant. En leuk om dan zijn verhalen terug te lezen in een wekelijkse column. Jeroen Essers emigreert naar Ibiza. En behalve het schrijven van kinderboeken gaat ook het schrijven van columns hem goed af. Deze week draagt zijn column de titel: De zee! En de titel doet ons als vermoeden dat Jeroen niet meer in Groningen is…

 

 

 

 

 

 
jeroen-essers-columnist-ibizavandaagDe Zee!

Waar begin je een column als er zoveel in 1 week is gebeurd. Inderdaad, waar elk verhaal begint. Bij het begin.

Na een lange reis van 16 uur, die grotendeels uit wachten bestond, landde het vliegtuig op het zonovergoten Ibiza. Mijn koffer had ik eerder dan dat mijn vrienden, die mij kwamen ophalen bij het vliegveld waren. Hierdoor had ik even een paar minuten om te genieten van de warme zonnestralen. Niet te lang. Want een kwartier later opende ik voor het eerst de deur van mijn nieuwe onderkomen. Het was er koud en een muffe lucht zorgde ervoor, dat ik meteen de ramen en deuren tegen elkaar openzette. Ik moest even slikken. Van een mooie ruime jaren 30 woning met veel privacy, naar een klein muffig, aftands appartementje met veel inkijk. Maar daar was het, de zee! Vanuit mijn woonkamer heb ik, zei het tussen twee gebouwen door, uitzicht op zee.

Ondanks dat het zondag was, bezorgde het transportbedrijf na een telefoontje van mijn kant, een halfuur na aankomst al mijn bezittingen keurig bij mij thuis. Nogmaals, een half uur na aankomst en op een zondag. Wauw! Aangezien chaos niet mijn ding is, ben ik gelijk tot diep in de nacht aan de slag gegaan. Want mijn motto is; chaos in je huis, is chaos in je hoofd. Dus toen mijn vrienden de volgende dag langskwamen, was het aftandse appartementje omgetoverd tot een klein sfeervol stulpje. Met mijn schrijversstoel zo geplaatst, dat ik als ik in die stoel zit, de zee kan zien. Met nog wel veel inkijk. Dat wel! Het is me helaas niet gelukt om de gebouwen die voor de vele inkijk zorgen binnen 24 uur te laten verdwijnen. Dus hier zal ik mee moeten leren leven. En de inkijk moeten accepteren.

De rest van de week heb ik afgewisseld met spullen kopen die je nodig hebt om comfortabel te kunnen leven en met ontspannen. Zo heb ik al kennisgemaakt met 1 van de activiteiten die de eilandbewoners in de winterperiode in groepjes doen, namelijk wandelen. En dan niet 1 uurtje door de stad. Nee 4 uur door de bergen van het eiland. Berg op, berg af. Heerlijk! Daarnaast ook, zoals een goed Hollander betaamt, een fietstocht gemaakt van 40 km.

Maar aan het relaxen kwam een eind. Ik moest me namelijk inschrijven als bewoner van Ibiza. Dit doe je door een NIE nummer (een soort burgerservicenummer) aan te vragen. Hiervoor moet je aan een aantal regels voldoen. En laat nou geen van deze regels op mij van toepassing zijn! Wat maakt het uit zou je denken. Wel, zonder NIE nummer kun je geen Spaanse bankrekening openen. Zonder Spaanse bankrekening kun je geen Spaans telefoonnummer krijgen. En zonder NIE nummer kun je geen inburgeringcursus Spaans volgen. Zonder NIE nummer, zonder Spaanse bankrekening en zonder Spaans telefoonnummer, liep ik chagrijnig naar huis. Ondanks dat ik weet dat het allemaal wel goed komt! Alleen niet vandaag! Met in mijn gedachten ook nog de column die ik moet schrijven en waarvan ik niet weet of ik deze kan verzenden, omdat mijn Nederlandse internet het regelmatig niet doet. En ik niet mijn usb stick, waar mijn tweede boek op staat, in een vreemde computer van een internetcafé stop. Met het risico dat er zich een virus in mijn computer nestelt.

Eenmaal thuis ga ik in mijn schrijversstoel zitten, om mijn column te schrijven. Alles behalve relaxed. Ik zit met de laptop op schoot en staar uit het raam. Ik zie de zee. Een groot jacht vaart voorbij en meeuwen cirkelen in de lucht zwevend op stroom van de wind. Ik glimlach. Ik ontspan. Ik besef dat ik niet kan veranderen dat ik vandaag geen NIE nummer heb gekregen, geen bankrekening kon open en geen telefoonabonnement kon afsluiten. Wat ik wel kan veranderen is mijn humeur die daardoor is beïnvloed. Ik zie de zee en besef hoe bevoorrecht mens ik ben. Hierdoor accepteer ik wat ik niet kan veranderen. En verander wat ik niet kan accepteren.

www.homenursingibiza.com www.jeroenessers.com

Posted in Al het nieuws Column

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *