15.4 C
Ibiza Town

Column: Ibizagirl 13-10-2012

Moet lezen

Cybercriminelen gepakt

Maskergate gaat maar door !

Guardia heeft hulp nodig

Natuurschoon op Ibiza

pythagorasIedere zaterdag schrijft Ibizagirl een column op Ibizavandaag. Bijna moeten we zeggen schreef. Want Ibizagirl gaat er mee stoppen. Volgende week de laatste, een adios. Wellicht helpt het als jullie onder deze column reageren, wie weet. Nu nog wel een column in elk geval, disfrutar…

Dyspraxie
Ik ben erg onhandig. Heel erg onhandig mag ik wel zeggen. En dat in de meest letterlijke zin van het woord. Mijn handen coördineren vaak niet met mijn hersenen. Met het gevolg dat ik veel, heel veel, en vaak, uit mijn handen laat vallen.
Gisteren nog, probeerde ik een bakje met sperzieboontjes in de magnetron te zetten, die boven op de koelkast staat. Het bakje gleed uit mijn hand en ik kon alle bonen uit mijn decolleté vissen.
Vroeger dreef ik mijn moeder tot uiterste wanhoop met het bijna elke dag omgooien van een glas melk op tafel. Ze dacht op een gegeven moment echt dat ik het expres deed. Nu kom ik er tot mijn grote verbazing achter, dat ik hier niets aan kan doen!
Mijn moeder zei: je let niet op, je ben niet geconcentreerd, je denkt niet na, en meer van dat soort traumaverwekkende opmerkingen.Maar dat is het dus helemaal niet! Ik heb een ziekte! Of liever: een afwijking. Aangeboren! Of heel jong in de jeugd opgelopen. Ik heb er zelfs twee. ( ik heb er wel meer, maar daar wil ik het nu liever even niet over hebben )
En ze hebben namen, mijn afwijkingen:
De ene is Dyspraxie. Ik zweer het je. Het klinkt als het restant van heel smerig eten. Het is zó onbekend, dat zelfs mijn spellingchecker zegt: “verkeerde woord! Bedoel je misschien dysplacie?” Nee, dat bedoel ik niet! Dyspraxie. De kenmerken zijn legio, ik heb het in een hele milde vorm, want maar twee symptomen van het lange lijstje slaan op mij. Dingen uit je handen laten vallen en slechte ruimtelijke coördinatie, d.w.z.: van stoepjes vallen en zo. Heb ik ook.
Een uitvloeisel van deze ziekte kan zijn: Dyscalculie. Heb ik ook. Problemen met rekenen, optellen en aftrekken. Dit doe ik nog steeds met behulp van mijn vingers. Ben er heel handig in geworden, maar toch..
( En ik wil van de heren der schepping geen dubbelzinnige opmerkingen over het bovenstaande…)
Op de Middelbare school hoefde ik van mijn wiskundeleraar de lessen niet meer te volgen. Hij vertelde mijn ouders dat het een hel voor me was. Dus lekker een uurtje vrij tussendoor! Dat dacht ik, maar ik moest met Pa of Ma een uur oefenen.
Mijn vader, een wiskundig bolleboos, dacht dat ik hem in de maling nam. Het begon al met de stelling van Pytagoras: ( Wie was die man überhaupt? Hij komt uit Griekenland, of all places! Waarom moet ik dan naar hem luisteren?)

a²+b²=c² . “Maar waarom is dat dan zo, pap? Omdat die man die 5 eeuwen voor Christus leefde dat zegt? Ik snap gewoon het niet!” Mijn pap kon geen begrip opbrengen voor zoveel onnozelheid. Hij werd boos. En dat terwijl dat woord hem vreemd was. Maar mijn vader wist toen nog niet dat ik een vreselijke ziekte had.
Een paar jaar geleden had niemand ooit van deze afwijkingen gehoord. Net zoals van Dyslexie ( simpel uitgelegd: woordblindheid), waar men nu van weet dat 5 tot 7 procent van de bevolking er aan- en onder lijdt.
Ik weet niet of het aangeboren is, mijn ziekte, of dat ik deze onvolkomenheden in mijn jeugd heb opgelopen. Mijn moeder heeft me toen ik 1½ was in een wipstoeltje op het aanrecht gezet, waar ik jolig vanaf ben gewipt en met mijn hersens op de stenen vloer ben geklapt.
Kan een oorzaak zijn.
In ieder geval heb ik nu een smoes, wanneer mijn geliefde weer eens gestoord van me wordt, als hij in een vliegtuig andermaal een heet kop koffie in zijn kruis krijgt gegoten.
Helemaal per ongeluk.
Ik kan er echt niets aan doen.

Meer artikelen

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Laatste Artikel