Column: Ibizagirl 01-09-2012

  • Home
  • Column: Ibizagirl 01-09-2012

dobberenAllereerst feliciteren wij van de redactie onze eigen Ibizagirl, want vandaag is het een feit dat ze de zomer heeft overleefd. Van harte! Vanaf het begin van de zomer wekelijks op zaterdagmorgen is een taak die niet aan iedereen is besteed. En wij zijn er trots op dat iemand die het wel presteert, dat dan ook nog eens exclusief voor Ibizavandaag doet. Deze week heeft Ibizagirl het best zwaar als je haar column leest. De zomer lijkt nog niet echt over… De column: Dobberen.

 

Het weer in Nederland is weer bijna terug naar normaal. ´s Ochtends lekker mist, het kan wel 20 graden worden, maar grote kans op buien, wind trekt aan van matig tot krachtig en ´s nachts is het 15 graden.

Iedereen is weer blij dat de hitte voorbij is.
Ik snap het wel, Nederland is niet geoutilleerd voor warmte. Men heeft nauwelijks airco, de zwembaden en de stranden zijn overvol, bij de ijssalon staat men in rijen dik, zodat de laatste in de rij een zonnesteek oploopt tijdens het wachten op een verkoelend ijsje, de auto´s zijn allemaal winterklaar, maar niet zomerklaar en alleen de meest bevoorrechte mensen hebben een zwembad.

Ik ben een Nederlander. Maar wel een die in een warm land woont. Ik ben er aan gewend, het warme weer.
Ik ga niet in de zon, want hij schijnt toch elke dag en je krijgt er huidkanker van.
Ik neem siësta´s op het meest hete moment van de dag.
Ik drink veel. Buiten het onontbeerlijke water, drink ik veel Cava´s en biertjes.
De vochtigheidsgraad is af en toe 90% : wanneer je vergeet de matrassen van de ligbedden binnen te halen, zijn ze ´s ochtends net zo kledder als had het gehoosd van de regen.
Ik heb airco´s en ventilatoren.
Ik heb parasols, zonneschermen, hoedjes, petjes, verkoelende spray´s en habanico´s (Spaans voor waaier)
En een zwembad. Het water is nu 30 graden, temperatuurtje uilenzeik, dus echt afkoelen is het niet, maar toch..

Lekker dobberen op een luchtbed is toch wel vakantiegevoel. Dat wil zeggen, als je erop kunt komen, op dat luchtbed. Dat gaat niet gemakkelijk. Wel eens geprobeerd? Zijdelings erop hangen gaat prima, maar dat is het toch niet helemaal. En als je vanuit dat standje erop probeert te klimmen, ga je geheid 3 x kopje onder.
Ben je meteen je contactlenzen kwijt. En je haar zit als een dweil.
En er is altijd wel een randdebiel met een camera in de buurt.
De beste methode om op dat bedje te komen is: vanaf het trapje je er languit op te laten vallen.
Dit geldt om overduidelijke redenen niet voor personen die meer dan 70 kilo wegen en niet voor vrouwen met borsten maatje dubbel Dee. Bij mij gaat het nèt.
Enfin. Ik lig. Beetje pijn, maar dat mag de pret niet drukken. Wat een luxe.
Ik dobber op mijn eigen adem, want het pompje om het bedje op te blazen was zoek. Beetje duizelig van het blazen, maar dat trekt zo wel weg.
Ik dobber midden in de natuur: chloorwater, strak betegeld terras, designer meubelen. Heerlijk.
Ik lig met mijn ogen dicht en duw me van de kant. Mijn luchtbedje dobbert naar de overkant, om daar weer zachtjes aan te stoten.
Er zitten grote ronde uitsparingen in mijn luchtbed. Ik dacht dat die waren om glazen in te zetten, maar dat blijkt niet zo te zijn. Menig keer moet ik mijn champagneglas van de bodem duiken. Mijn lenzen was ik toch al kwijt, dus maakt het niet zoveel meer uit. Ik dobber nu zonder lenzen en champagneglas.
Ik heb niet te lang rust, want mijn hond heeft ontdekt dat ik dobber, en gaat woest blaffend rondjes rennen rond het bad, omdat hij me wil redden van een wisse verdrinkingsdood.
Hij gaat onderuit op een plek waar het terras nat en glibberig is, giert het water in en zakt als een baksteen naar de bodem.
Als hij met mijn hulp en een levenslang trauma weer op de kant staat, blijkt hij met nat haar toch een scharminkel, waar ik duidelijk veel te veel geld voor betaald heb, destijds.
Ik sluit hem op in de keuken. Lekker koel, kan hij even bijtrekken.

En ik kan heerlijk verder dobberen. In alle rust. Ik kijk door het doorschijnende kussen van het luchtbed in het blauwe water. Wat mooi toch. En wat heerlijk hier zo te liggen.
Maar wat is dat voor zwarte vlek? Op de turquoise zwembadbodem? Ik peddel naar de donkere plek. Gadverdegadver. Een boomrat. Verzopen. Misschien op dezelfde manier te water geraakt als mijn hondje. Iets te kort door de bocht.
O jee, misschien ligt hij er al de hele dag te ontbinden… Ik peddel met 2 vingers naar de kant en probeer zonder nog het water aan te raken uit het zwembad te kruipen. In de paniek flikker ik achterover. Kopje onder. Water binnen. Kokhalzend op de kant.
Mijn huisgenoot moet, nadat hij zijn camera heeft veilig gesteld en is uitgelachen, het beest uit het zwembad vissen en het bad driedubbel chloren en dan nog ga ik er minstens een week niet in. Ik neem wel de Gardena tuindouche. Ik blijf toch een Nederlander.

Posted in Al het nieuws Column

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *