Column Aviola: zigeuner

  • Home
  • Column Aviola: zigeuner

gitanoCOLUMN – Aviola schrijft iedere zaterdag een column voor Ibizavandaag. Over het leven op Ibiza of over de, vaak bijzondere, mensen die er wonen. De introductie van de persoon achter deze verhalen staat HIER. Vandaag: zigeuner.

“Hier hebben jullie wat salade.” Met een grote glimlach zet de Afrikaanse Joseph de schaal op het tafeltje, zomaar, we hebben er niet eens om gevraagd. Ik ben in gesprek met een Nederlandse vrouw en een Spaanse zigeuner. We zitten bij een heel oud, vervallen huisje. Joseph heeft zelf amper te eten, daarom is het zo bijzonder dat hij een salade voor ons heeft gemaakt.

De Afrikaanse man heeft een verdrietig verleden. Ik weet niet precies hoe dat zo gekomen is en durf er ook niet naar te vragen, maar in ieder geval oogt hij nu blij en tevreden en vertelt hij mij wel een deel van zijn verhaal:

“Ik kwam van Madrid naar Ibiza en gebruikte veel heroïne. Ik woonde hier in een soort hutje, maar het had zo hard geregend dat de hele boel onder water was gelopen. Op een gegeven moment was ik het leven zat. Ik kon niet meer en zat ergens in elkaar gekropen te wachten op het moment dat de dood zich zou aandienen. Maar de dood liet lang op zich wachten…

Op een gegeven moment stonden er twee zigeuners over mij heen gebogen. ‘Ik ben zo moe, zo ontzettend moe’ zei ik tegen de mannen. ‘Kom maar met ons mee. Wij weten wel een plek waar je kunt slapen.’  Zeiden ze tegen mij.

“Ik voelde een enorme blijdschap toen zij mij meenamen. Ik was al bijna weg. Weg van mijn lichaam. Ik waande me al in een andere wereld. Als hij mij niet had gevonden, dan was ik nu dood geweest.” Zegt hij terwijl hij met een liefdevolle blik naar de zigeuner wijst.

Joseph had weer een dak boven zijn hoofd, maar het was een rommeltje in het kleine huisje. “Het was vies, maar hij heeft alles schoongemaakt en opgeknapt en een hoog houten bed voor mij in elkaar getimmerd. Hij heeft mij gered.” Zegt hij glunderend.

Ik stap in mijn auto en terwijl ik voor het stoplicht sta, dwalen mijn gedachten af naar Joseph en bedenk ik me dat het zo frappant is dat wij mensen met vlagen zo harteloos en tegelijkertijd gelukkig ook zo warmhartig kunnen zijn. Twee mooie meiden rijden in een rap tempo met hun luxe, glimmende auto voorbij.  Vanuit mijn ooghoeken zie ik Joseph voorbij lopen met zijn hondje en een plastic zak volgeladen met stukken vlees. (Gekregen van de slager?). De glimlach is nog steeds niet van zijn gezicht verdwenen…

Opmerking van de redactie: Aviola heeft geen Facebook account (ja, ze bestaan echt nog!). En hoewel we verwoede pogingen doen om haar over te halen er toch één te openen, is dat op dit moment nog niet van kracht. Mocht je dus willen reageren op een manier dat Aviola het ook kan lezen, reageer dan gewoon onder dit artikel en niet via een Facebook opmerking. Gracias, ook namens Aviola.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *