Column Aviola: school

  • Home
  • Column Aviola: school

school-ibiza

 

COLUMN – Aviola schrijft iedere zondag een column op Ibizavandaag. Over het leven op Ibiza of over de, vaak bijzondere, mensen die er wonen. De introductie van de persoon achter deze verhalen staat HIER. Vandaag over: school

Blije kindertjes huppelen hand in hand door het gras. Ze zingen dansen, fantaseren en  laten zich spelenderwijs inspireren door hun vriendelijke begeleiders midden in de natuur doormiddel van natuurlijke materialen. Ze ontdekken hun eigen kracht en het mooie in de andere kinderen. Een speeltuin waarin ze het beste uit zichzelf kunnen halen en zich ten volle kunnen ontwikkelen zonder druk, moeiteloos. De kinderen hebben iets vredigs, relaxed en zachts om zich heen. Er heerst geen sfeer van competitie, maar van samenwerking.  En je eigen kind komt er als een (nog) mooier mens uit dan toen het erin kwam. Als je dat voor elkaar kunt krijgen tijdens een zomerschool van een paar weken. Wat krijg je dan wel niet voor elkaar gedurende het gehele schooljaar? Dat was mijn ervaring met de Universal Mandala School toen ik mijn dochter een paar jaar geleden naar deze zomerschool bracht.

Veel ouders wilden hun kinderen destijds ter plekke voor het hele jaar inschrijven. Maar Belén Kohler had nog geen papieren en geen goede locatie om het schooljaar officieel te kunnen draaien. Belén heeft flink moeten knokken voor deze school. Maar ze had en heeft  er haar levensmissie van gemaakt. De school is inmiddels een feit. Ze kunnen nu gedurende het gehele schooljaar onderwijs geven aan kinderen tot en met zes jaar en ze is druk bezig met vergunningen zodat de kinderen tot en met twaalf jaar kunnen blijven.

Belén: “Ik werkte in een ziekenhuis als klinisch psycholoog bij de afdeling neurologie en genetica, waar ik erachter kwam dat onomkeerbare ziektes simpelweg waren ontstaan doordat men op een verkeerde manier met emoties omging.  Dat maakte mij erg verdrietig, des te meer omdat ik zwanger was en mijn dochter ter wereld zou brengen in een wereld vol chaos en onwetendheid en wat mij de meeste zorg baarde van dit alles is dat de mens zichzelf niet kent. Ik was daar zo van onder de indruk dat ik –tijdens die zwangerschap- besloot om te gaan stoppen met werken en alles achter te laten om in de bergen in alle rust te gaan zitten schrijven en onderzoek te gaan doen over wat ik dacht wat het onderwijs was, over een andere manier van opvoeden.

Tijdens mijn onderzoek zag ik dat ik niet de enige was die hier zo over dacht. Een school in India attendeerde mij op een internationale bijeenkomst in Londen en daar ontmoette ik de bestuurders van de Tara Redwood school in Californië. Hun visie sloot aan bij die van mij en ik besloot om met mijn kinderen naar Californië te verhuizen. Mijn dochter was toen een jaar en mijn zoon was twaalf . We bleven daar vijf jaar. Ik begon een plan uit te schrijven samen met de oprichtster van de school. Wat toen het meest indruk op mij heeft gemaakt is de verandering die ik bij jonge kinderen zag: met twee jaar kwamen ze op die school en met zeven jaar waren ze bijna een ander soort menselijk ras geworden! Ik zag dat als je de goedheid van de mens blijft voeden, je ze hun eigen psychologie leert kennen, ze leert hoe dat aansluit met de buitenwereld en dat daar een wisselwerking in is, dat er dan iets gebeurd. Door die positieve kwaliteiten te koesteren met dagelijkse rituelen en activiteiten in combinatie met de gewone vakken en door die verbinding met zichzelf in combinatie met hun specifieke kwaliteiten, waren de academische resultaten verbluffend. Toen dacht ik: ‘Ik ga dit verder uitwerken en ik vertrek naar Spanje.’ In 2010  kwam ik bij toeval op Ibiza terecht, wat niet de bedoeling was, maar de natuurlijke omgeving van Ibiza was herkenbaar voor mijn dochter, want vergelijkbaar met die van Californië. Ik begon met een presentatie over het nieuwe educatieve model en met een naschoolse opvang met succes, daarna kwam de zomer school en vanaf dat moment wilden de ouders alleen maar meer.”

Opmerking van de redactie: Aviola heeft geen Facebook account (ja, ze bestaan echt nog!). En hoewel we verwoede pogingen doen om haar over te halen er toch één te openen, is dat op dit moment nog niet van kracht. Mocht je dus willen reageren op een manier dat Aviola het ook kan lezen, reageer dan gewoon onder dit artikel en niet via een Facebook opmerking. Gracias, ook namens Aviola.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *