Column Aviola: comfortzone

  • Home
  • Column Aviola: comfortzone

comfortzoneCOLUMN – Aviola schrijft wekelijks een column voor Ibizavandaag. Over het leven op Ibiza of over de, vaak bijzondere, mensen die er wonen. De introductie van de persoon achter deze verhalen staat HIER. Vandaag: comfortzone.

Misschien kom je hier bij toeval terecht of misschien kijk je elke dag wel even op ibizavandaag. Misschien ken je mijn columns en interviews, of misschien ook niet. Het is vandaag dertien september 2015 en het is een belangrijke dag voor mij. Ik sta op het punt om iets te doen wat ik heel eng vind. Soms is het nodig om uit onze comfortzone stappen. Dit is zo’n moment voor mij.

Ik heb veel gesprekken gehad de afgelopen weken. En het woord dat telkens weer terugkwam tijdens die gesprekken was: ‘empathie’. Volgens Wikipedia is empathie een ander woord voor inlevingsvermogen, de kunde of vaardigheid om je in te leven in de gevoelens van anderen. Zo sprak ik afgelopen week met een belangrijke (Ibicenco) zakenman van het eiland. Volgens hem zou empathie zelfs een verplicht vak op scholen moeten zijn.

Bij deze vertel ik je het verhaal van een jongen die achttien jaar geleden hier op het eiland is geboren. Toen hij een paar maanden oud was, gingen zijn ouders uit elkaar en nam zijn moeder hem mee naar het vaste land. Aldaar ging het mis: het kleine jongetje werd mishandeld en belandde uiteindelijk in een opvanggezin. Vele jaren van opvanggezinnen en opvangcentra volgden. Het jongetje werd steeds baldadiger en opstandiger. Zowel fysiek als psychisch ging hij achteruit. Epilepsieaanvallen, lange periodes in het ziekenhuis, straatgevechten enzovoort. Hij begon op straat te leven en bewoog zich onder jongeren die -net als hij- in hun korte leven alleen maar ellende hadden meegemaakt. Hij begon te zwerven, te stelen, at uit vuilnisbakken en samen met zijn vrienden vocht hij tegen de rest van de wereld.

Anderhalf jaar geleden kwam deze jongen weer op het eiland, waar hij in korte tijd voor een hoop stennis heeft gezorgd. De straat was immers alles wat hij kende. De straat was zijn territorium, totdat hij bij ons in huis kwam…

Ja, je leest het goed, bij ons in huis. Ik kreeg zowat een hartverzakking toen mijn dochter haar nieuwe vriendje aan ons voorstelde. Het was voor ons moeilijk om te accepteren dat onze dochter voor deze jongen had gekozen en voor mij lastig om mijn vooroordelen opzij te zetten. Daarbij had ik moeite met de reacties van de buitenwereld.

Hij kwam steeds vaker bij ons thuis en al snel begreep ik waarom onze dochter voor hem had gekozen: hij bleek een bijzonder mooi mens te zijn en over een hoop humor, intelligentie en mensenkennis, te beschikken. Hij begon onze dochter bijles te geven en deed dat alsof hij nooit anders had gedaan. Hij vertelde ons verhalen over zijn rouwe, harde straatleven en maakte een blog over trauma’s. Hij schreef zijn verhaal op voor mij en hielp met schoonmaken. Hij kreeg eindelijk een beetje rust en een gevoel van thuiskomen. Wat mij betreft is hij een ruwe diamant, maar wel eentje die sturing nodig heeft. Het zou mij dan ook niet verbazen als hij (met de juiste sturing) over een tijdje voor de klas zijn verhaal staat te vertellen en uiteindelijk bij www.ted.com te zien zal zijn. Ik ben gelukkig niet de enige die dat denkt.

Tenminste… als hij de juiste keuzes maakt. Want er zit een keerzijde aan dit verhaal. Hij is niet alleen maar een ‘zielige’ jongen met een heftig verleden en een lastig heden. Ik weet dondersgoed wat voor boter ik in de kuip heb. Hij is ook bijdehand en pittig. Kiest het liefst voor de makkelijkste weg. Niet omdat hij een slecht mens is, maar omdat hij niet beter weet. Hij moet nog heel veel leren. Zoals bijvoorbeeld verantwoordelijkheid nemen voor zijn acties en accepteren dat de ander niet altijd de schuldige is, maar dat hij daar zelf een groot aandeel in heeft. Mijn man heeft hem veel geholpen en ik praat dagelijks met mijn dochter en haar vriendje en toon veel begrip voor de situatie, maar ik ben soms ook te zachtaardig en zoals iedereen weet: zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Omdat hij nu geen dak boven zijn hoofd heeft, slaapt hij regelmatig bij ons, maar het is een ongezonde situatie voor ons gezin en met name voor onze dochter om hem (elke dag) bij ons in huis te hebben.

Steeds meer mensen tonen empathie. Op dit moment vanwege de stroming vluchtelingen uit Syrië die onze hulp zo hard nodig hebben. Ik hoorde er logeerkamers worden aangeboden voor deze vluchtelingen. Een prachtig gebaar waardoor we ons realiseren dat het geen ver van ons bed show meer is.

Wat betreft de jongen wil ik je vragen om mij te helpen door hem een kans te geven. Hij heeft begeleiding nodig. Een mentor, sturing, eten en fysiek werk. Hij moet in balans komen om verder te kunnen komen. Het is erop of eronder. Misschien voel je je aangesproken. Misschien heb je tips. Als jij die mentor denkt te kunnen zijn of iemand kent, dan zou ik het graag horen. Het is tijd om op te staan. Voor de vluchtelingen, voor de verloren zielen op het eiland, voor die zwerver op de hoek of voor hem. Laten we met z’n allen uit die comfortzone stappen en de wereld veranderen, ook al is het maar een beetje…Ibiza

Opmerking van de redactie: Aviola heeft geen Facebook account (ja, ze bestaan echt nog!). En hoewel we verwoede pogingen doen om haar over te halen er toch één te openen, is dat op dit moment nog niet van kracht. Mocht je dus willen reageren op een manier dat Aviola het ook kan lezen, reageer dan gewoon onder dit artikel en niet via een Facebook opmerking. Gracias, ook namens Aviola.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *